Silfraða Maddaman

Almar sat í gluggakistunni með þjöl í hendi og reyndi að vinna á sprunginni nögl vísifingurs. Fölblátt tunglsljósið varpaði mjúkri birtu á harðgert og tekið andlitið.
Mér hugnaðist að taka fram myndavélina og nýta mér ljósið en fannst á þessari stundu sem hún væri boðflenna í þessum spjallstundum okkar.

Þögn kvöldsins varð löng og lengi vel taldi ég að hann hefði ekki orðið mín var.

Jæja sagði hann allt í einu. Hvernig lýst þér á silfraða maddömuna.
Maddömuna hváði ég.

Pólitík er engin íþrótt þó sumir vilji líta svo á. Það má vel vera að í mína ungtíð hafi verið einhver drengskapur með í för en svo er ekki núna.
Rotturnar hafa stökkbreytt sér. Tennur þeirra eru stærri og beittari. Þær naga ekki lengur heldur bíta úr þér stykki í hvert sinn sem þær opna á sér kjaftinn.

Mér var nokkuð brugðið. Hann var skyndilega svo reiður á svip og  hnefi hans krepptur. Fingur þeirrar handar sem héldu um þjölina vor hvítir af spennu.

Æi dæsti hann  og mér varð aðeins léttara. Það er aldrei gott þegar velviljað fólk er dregið í svaðið fyrir það eitt að vera góðhjartað. Það fer svo óskaplega illa með sál þess. Hvað heldur þú að þeir verði lengi að tæta úr henni hjartað.

Ég ákvað að þegja.

Sumir hundar sem gjamma hvað mest geta varið sig þegar á þarf að halda og frussið úr hinum hundunum nær ekki til þeirra. Aðrir eru eins og dúfa og þó svo skrápurinn virðist nokkuð harður þá er auðvelt að reyta af þeim fjaðrirnar, vari þeir sig ekki á beittum gaddavírstönnum pólitíkurinnar.

Það er kannski ekkert skrítið að svo virðist oft sem að stjórnmálamenn verði firringu að bráð. Þeir þurfa að byggja upp svo þykkan skráp til að lifa af þetta skítkasts maraþon sem þeir hlaupa, að fyrr en varir eru þeir brynjaðir frá öllu því sem veraldlegt er og svo læstir inni í skráp sínum að þeir bera ekki lengur skynbragð á daglegt líf hins venjulega manns.
 Treysta engum nema sjálfum sér og lokast svo inn í þeirri skel full vissir þess að allir ætli sér að brjótast þar inn. Þeir sem lengst ganga leggjast svo í njósnir, hleranir og vopnaskak þar til þeir annað tveggja tortíma sjálfum sér eða sínu næsta nágrenni. sitja svo það sem eftir er og vola yfir því hversu allur heimurinn sé þeim vondur.

Hvern andskotann kemur þeim við hverra manna hún er. Þeim væri nær að gæta að því hvaða mann hún hefur að geyma.

Með það gekk hann í burtu í skyndi og skyldi mig eftir forviða í náttmyrkrinu.

Býst við stjórn á laugardag

Athugasemdir

[Hlédís, 29.1.2009 kl. 06:54]

Þakka ykkur Kristján og Almar!

[Jón Ragnar Björnsson, 29.1.2009 kl. 07:05]

Almar er naskur!

Taktu nú mynd af kalli næst þegar hann upphefur sitt eintal.

Góð og skemmtileg örsaga/örhugleiðing.

Áfram Ísland!